مقصود يكى از شما در وقت خواندن آخر سوره به اين معنى كه ملول مَشويد از قرائت قرآن كه فكر كنيد كه كى آخر مىشود . دوم أصل : عن أبي عبد الله عليه السلام قال : « إنّ القُرآنَ نَزَلَ بِالحُزْنِ فَاقْرَؤوه بالحُزنِ » . شرح : « الْحَزْن » به فتح حاى بى نقطه و سكون زاى با نقطه « 1 » ، بيان شد در شرح حديث دهم باب دوم . يعنى : روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت : بدرستى كه قرآن نازل شده به روشى كه مستمع را به فكر آخرت اندازد و منظور موزون بودن آن نباشد . پس بخوانيد آن را به آن روش چنانچه گويا كه با ديگرى سخن مىگوييد . سوم أصل : قالَ رَسُولُ الله صلى الله عليه و آله و سلم : « اقْرَؤُوا القُرآنَ بألْحانِ الْعَرَبِ وَأصْواتِها وَايّاكُمْ وَلُحُونَ أهْلِ الْفِسْقِ وَأهْلِ الْكَبائِرِ فَانَّه سَيَجيءُ مِنْ بَعْدي أقْوام يُرَجِّعُونَ القُرآنَ تَرجيعَ الْغِناء وَالنَوحِ وَالرَّهْبانيةِ وَلا يَجُوزُ تَراقيَهُمْ قُلُوبُهُمْ مَقْلُوبَة وَقُلُوبُ مَنْ يُعْجِبُه شأْنُهُمْ » . شرح : باء در « بِأَلحانِ » براى ملابست است . الألحان به فتح همزه و حاى بى نقطه جمع لحن به فتح لازم و فتح حاء مصدر باب عَلِمَ [ يعنى ] زيركى .

--> « 1 » ظاهرا « حزن » به ضم حاء صحيح است ، و در روايت ششم كه بعدا مىآيد تعبير « صوت حزين » آمده است و « حزن القارىء في قراءته » به معناى « رقق صوته بها » ( المعجم الوسيط ، ج 1 ، ص 171 ، « حزن » )